Paradoks długowieczności. 

Długie życie coraz częściej przestaje być wyłącznie marzeniem o kolejnych latach, a staje się realnym scenariuszem, przed którym staje nasze społeczeństwo. Mogłoby się wydawać, że wizja dodatkowego czasu na ziemi powinna nas wyłącznie cieszyć. Rzeczywistość jest jednak o wiele bardziej skomplikowana, co wyraźnie pokazały najnowsze badania.

Sam termin „długowieczność” budzi w Polakach zdecydowanie pozytywne skojarzenia – deklaruje to aż 71% badanych. Kojarzy nam się ona z mądrością, życiowym sukcesem i czasem dla rodziny. Perspektywa zmienia się jednak diametralnie, gdy zaczynamy mówić nie o abstrakcyjnym pojęciu, ale o naszej własnej przyszłości.

Strach przed utratą siebie

Gdy pytanie zaczyna dotyczyć bezpośrednio własnej starości, entuzjazm opada. 

U 65% respondentów pojawiają się wówczas negatywne emocje.

Nie odrzucamy samego konceptu długiego życia, ale panicznie boimy się jego wątpliwej

 jakości.

Nasze obawy najlepiej obrazują twarde dane dotyczące tego, z czego jesteśmy w stanie zrezygnować w imię zachowania godności:

• Nieśmiertelność? Nie za wszelką cenę: Ponad połowa badanych (50%+) odrzuciłaby wizję wiecznego życia, jeśli miałaby się ona wiązać z cierpieniem, zależnością od innych lub utratą sprawności fizycznej.

• Wizja dodatkowej dekady: Aż 85% Polaków stanowczo deklaruje, że nie chciałoby żyć o 10 lat dłużej, gdyby cena za ten czas miała być najwyższa – utrata sprawności psychicznej oraz kontaktu z rzeczywistością.

Liczą się lata w zdrowiu, nie tylko w dowodzie

 Nie interesuje nas wyłącznie "wkładanie lat do życia", ale przede wszystkim "wkładanie życia w lata".