Amerykańska służba zdrowia działa jak luksusowy biznes, do którego wstęp kosztuje fortunę. Tam choroba nie oznacza wyłącznie bólu czy strachu o życie. Bardzo często oznacza również finansową katastrofę.
Według danych OECD mieszkańcy Stanów Zjednoczonych wydają na leczenie ponad 13 tysięcy dolarów rocznie na osobę. To najwięcej na świecie. Mimo astronomicznych pieniędzy miliony ludzi wciąż boją się zadzwonić po karetkę, bo jeden przejazd ambulansem może kosztować od kilkuset do nawet trzech tysięcy dolarów. Dla wielu rodzin kilka minut jazdy do szpitala oznacza dług spłacany miesiącami.
W USA prywatne ubezpieczenie zdrowotne nie jest luksusem. To przepustka do przetrwania. Problem w tym, że nawet posiadając polisę, człowiek nadal musi płacić gigantyczne kwoty z własnej kieszeni.
Większość Amerykanów funkcjonuje w systemie tak zwanych deductibles. Oznacza to, że zanim ubezpieczyciel zapłaci choćby jednego dolara, pacjent najpierw sam musi wydać kilka tysięcy. Dopiero po przekroczeniu tego limitu korporacja łaskawie zaczyna uczestniczyć w kosztach leczenia. Innymi słowy: płacisz wysokie składki co miesiąc, a kiedy zachorujesz, i tak najpierw płacisz ponownie.
Dla klasy średniej i ludzi pracujących za niższe stawki ten system jest bezwzględny. Federalna płaca minimalna od lat wynosi zaledwie 7,25 dolara za godzinę, podczas gdy miesięczna składka zdrowotna potrafi pochłonąć setki dolarów. W przypadku rodzin roczne koszty ubezpieczenia często przekraczają 24 tysiące dolarów. To więcej niż wartość samochodu albo kilkuletnich oszczędności przeciętnego gospodarstwa domowego.
Najgorzej mają ludzie pracujący w sklepach, gastronomii albo tak zwanej gig economy. Kurierzy, kierowcy aplikacji czy pracownicy na część etatu bardzo często nie dostają żadnego ubezpieczenia od pracodawcy. Wielu stoi przed absurdalnym wyborem: zapłacić czynsz czy wykupić polisę zdrowotną. Część świadomie rezygnuje z leczenia i żyje w ciągłym strachu, modląc się, żeby nic poważnego się nie wydarzyło.
Skalę tego absurdu świetnie pokazuje historia Klaudii Tuğul — tiktokerki mieszkającej w Miami. Kobieta trafiła na amerykański SOR z nagłym problemem zdrowotnym. Spędziła tam niespełna siedem godzin. Lekarze wykonali dwa badania USG, tomografię komputerową z kontrastem oraz podstawowe badania laboratoryjne. Żadnej operacji. Żadnego skomplikowanego zabiegu. Żadnej walki o życie.
Po wyjściu ze szpitala dostała rachunek na 11 277 dolarów i 35 centów.
Ponad 40 tysięcy złotych za kilka godzin diagnostyki.
Osobne opłaty naliczono za łóżko, konsultacje lekarzy, badania i praktycznie każdy element pobytu. W amerykańskim systemie zdrowie człowieka jest rozbijane na pozycje w tabelce i wyceniane jak usługa premium.
Klaudia miała szczęście. Posiadała prywatne ubezpieczenie, dzięki czemu finalnie zapłaciła „tylko” 350 dolarów wkładu własnego. Resztę pokryła firma ubezpieczeniowa. Problem polega na tym, że miliony Amerykanów takiego zabezpieczenia po prostu nie mają.
I właśnie dlatego w Stanach Zjednoczonych zwykłe złamanie nogi, pobyt w szpitalu albo nagły wypadek potrafią zniszczyć człowiekowi życie finansowo szybciej niż samą choroba.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz